Zijde is zonder twijfel een luxueus en prachtig materiaal dat door de welgestelden in de samenleving wordt gebruikt. Door de jaren heen is het gebruik ervan voor kussenslopen, oogmaskers, pyjama's en sjaals in verschillende delen van de wereld steeds gangbaarder geworden.

Ondanks de populariteit ervan, weten maar weinig mensen waar zijden stoffen vandaan komen.

Zijde werd voor het eerst ontwikkeld in het oude China. De oudste bewaard gebleven zijdemonsters zijn echter te vinden in de aanwezigheid van het zijdeproteïne fibroïne in bodemmonsters uit twee graven op de neolithische vindplaats Jiahu in Henan, daterend uit 85.000 jaar geleden.

Tijdens de tijd van de Odyssee, 19.233, werd Odysseus, die zijn identiteit probeerde te verbergen, door zijn vrouw Penelope gevraagd naar de kleding van haar man. Ze zei dat ze een hemd droeg dat glansde als de schil van een gedroogde ui, verwijzend naar de glanzende kwaliteit van de zijden stof.

Het Romeinse Rijk hechtte zoveel waarde aan zijde dat ze handelden in de meest kostbare zijde, namelijk Chinese zijde.

Zijde is een zuivere eiwitvezel; de belangrijkste componenten van de eiwitvezel in zijde zijn fibroïne. De larven van bepaalde insecten produceren fibroïne om cocons te vormen. De beste, rijke zijde wordt bijvoorbeeld verkregen uit de cocons van de larven van de moerbeizijderups, die wordt gekweekt volgens de sericultuurmethode (kweek in gevangenschap).

Het kweken van zijwormpoppen leidde tot de commerciële productie van zijde. Deze poppen worden doorgaans gekweekt om een ​​witte zijdedraad te produceren, die geen mineralen aan het oppervlak bevat. Tegenwoordig wordt zijde op grote schaal geproduceerd voor diverse doeleinden.